Style kierowania :
- Autokratyczne – oparte głównie na sile ekonomicznej. Podwładni nie są dopuszczani do udziału w podejmowaniu decyzji. Kierownik nie uzasadnia swoich poleceń. Pracownicy otrzymują dokładne określenie zadań oraz sposobów ich realizacji bez możliwości przejawiania własnej inicjatywy. Poawiają się duże dystanse społeczne między kierownikami a podwładnymi. Można zmusić do pracy tylko za pomocą sankcji negatywnych.
- Demokratyczne- nie ma bezwzględnego różnicowania na kierujących i wykonujących polecenia. Pracownicy praktycznie mogą decydować o sposobie wykoniania swojej pracy. Mają też większą samodzielność i możność przejawiania inicjatywy. Kierownik dba o uzyskanie aprobaty pracowników. Usiłuje uzyskać zaufanie i uznania, stara się zasięgnąć opinii pracowników
- nieingerujące (liberalne) – synonim bierności kierownika – nie przewodzi grupie. Pozostawia ją samej sobie i nie uczestniczy w jej życiu. Prowadzi to z reguły do chaosu, niewykonywania działań oraz kryzysu finansowego zakładu pracy. W takich sytuacjach zazwyczaj przejmuje inicjatywę organizacja nieformalna, ale sprawna i z inicjatywą.
- Integracyjne – pracownicy utożsamiają interesy i powodzenie zakładu pracy z ich własnymi korzyściami.

This entry was posted on Saturday, June 28th, 2008 at 2:56 pm and is filed under Kierowanie. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.